“Woef, pak me dan als je kan….”Ik hol met mijn vriendin Imke door een mooi dennenwoud. De bodem is bedekt met witte bloempjes. Ik hoor mijn baasjes in de verte roepen: “Juultje, Juultje,….!”.
Ik rek mijn vier pootjes uit en doe mijn oogjes open. Waar ben ik? Niet meer in het bos maar naast het baasje in bed. Terug thuis. Het was maar een droom …of toch niet??
Neen, het wordt terug allemaal wat helder. Ik heb echt door de bossen gerend met Imke en Duna en de baasjes. Ergens ver weg. Lekker stout doen met Imke! Telkens we water ruiken gaan we erop af en ik wacht deze keer niet tot mijn baasje “oké” zegt om er in te springen. Als Imke erin mag, dan ik
ook. Plons! Dit mag voor eeuwig duren.
Maar op een morgen pakken de baasjes alles terug in. Neen hé, niet nu al terug naar huis!! Ik word naast Babs in de auto gezet en we vertrekken terug.
Na een lange rit mag ik eindelijk uit de auto. En ik kan mijn ogen,oren en neus niet geloven. Op een groot grasveld staat de flyball-tent en bijna alle vriendjes van de Thunderdogs zijn er, en ook den Jack en Tasch waar ik zo graag mee speel. En wat ruik ik? Water!...Veel water!
De baasjes pakken de auto weer uit. Ons nieuwe verblijfplaats is niet zo groot maar super. Ik mag zo maar op het bed springen en alle ander hondjes slapen in ook zo’n groot hondenhok, samen met hun baasjes. En we gaan die dag nog naar de zwemvijver. Dolle pret, iedereen in het water. Hé baasje, gooi eens een stok dan kan ik er achter zwemmen….Weer zo’n keitof plaatske! Hier wil ik blijven!
Maar na twee nachtjes in dat grote hondenhok, de flyballtent wordt afgebroken. Ik ben triest, moeten we nu
De rit is vrij kort. Babs en ik mogen nog niet uit de auto maar we horen al vele andere honden blaffen. Dit is nog niet thuis. De tent wordt weer opgezet in een groot park waar ook vele andere tenten staan. En veel baasjes lopen er rond met hun honden, allemaal héél opgewonden. Als we het terrein gaan verkennen heb ik het door: Ik mag straks ‘balletje vast doen’!!!
Ik denk dat mijn baasje dat “Flyball” noemt.
En ja hoor, ik moet niet lang wachten of baasje neemt me mee naar het terrein samen met de anderen van mijn ploeg. De eerste runs lopen niet zo super. Mijn baasje lijkt niet echt enthousiast en ziet er een beetje moe uit. We gaan tijdens de middag samen een dutje doen in de auto. Ik probeer toch wat te rusten ook al is het moeilijk in te slapen met baasjes’ gesnurk.
Dat slaapje heeft ons deugd gedaan en in namiddag loopt alles super. Ik word heel hard aangepord door baasje en de anderen van het team. Daar doe ik het voor en probeer zo snel mogelijk het balletje naar mijn baasje te brengen. Inmiddels is het echt ‘Thunderdogs’ weer geworden. Bliksem en donder en veel regen, maar dat schrikt ons niet af. We lijken er beter tegen bestand dan de andere ploegen en winnen die dag de wedstrijd.
Ook onze andere ploeg, die nog véél sneller kunnen lopen dan wij, doen het niet slecht en alle baasjes en vriendjes van de Thunderdogs, gaan tevreden naar de camping terug. We mogen nog een frisse duik nemen en dan is het bedtijd en niemand protesteert…weer ingepakt. Ook de al terug naar huis??
De volgende dag rijden we weer naar de wedstrijdplaats. Blijkbaar is de fun nog niet gedaan en mogen we weer balletjes gaan halen. Ons tweede team heeft die dag meer moeite om punten te pakken. Zijn de andere honden meer uitgeslapen…of ligt het aan het feit dat Dinky niet meer kan meelopen omdat hij gisteren in de modder weer even door zijn achterpoten ging? We eindigen vierde van onze divisie.
Maar ons eerste team doet het vandaag geweldig. De nieuwelingen Jedi en Twix lopen alsof ze er al jaren bij zijn. Iedereen maakt weinig fouten en is zeer snel. Ze doen het zo geweldig dat ze in de finale eindigen. Daar moeten ze het opnemen tegen een snel Pools team.
De finale wordt tegen alle verwachtingen nog héél spannend maar zoals verwacht eindigt onze eerste ploeg tweede. Mooie plaats in de eerste divisie!
Ik mag nog even met het vrouwtje over het terrein onze prijs gaan ophalen. Fier met mijn staartje omhoog, de mensen applaudisseren en ik vind dit geweldig….woef!!!
De volgende dag is het niet echt rustdag. Als ik ’s morgens door de tent ga snuffelen zie ik vlaggetjes in alle kleuren hangen. Is het feest??
Daar moeten we blijkbaar nog even op wachten. We gaan met z’n allen een wandeling maken. Héél hoog in de bergen, in de mist. Dat deert me niet, ik volg mijn neus en vind weer leuke plassen om in te springen en mesthopen om in te rollen. Waarom maken mijn baasjes zich nu zo druk?
Op de terugweg vind ik met enkele andere thunderdogs een groot beest dat in de gracht ligt. Het kan amper op zijn poten staan! De baasjes zeggen dat het een kalfje is en wij moeten het met rust laten. Eén van de baasjes neemt het beest op en zet het terug in de wei. Daar maakt het rare geluiden en wij lopen verder. De baasjes zeggen dat wij dat zwarte natte ding hebben gered. Ik begrijp er niets van…..’s Middags wordt er dan toch gefeest. Blijkt dat Twix jarig is. Hij wordt twee jaar en ook Jedi is onlangs verjaard. Ze worden samen op de foto gezet en onze baasjes drinken samen twee grote flessen op, iets met bubbels of zo…
En daarna steekt onze hoofdcoach Edwin een ronde bak in brand . Als al de rook is verdwenen kan coach Coiske het vlees gaan braden; dat ruikt geweldig. Onze baasjes zijn gul en we mogen mee van het lekkers smullen. ’t Is hier een hondenhemel op aarde!!
Maar ik had het al gevreesd, na een paar dagen wordt het grote hondenhok waar we met de baasjes in sliepen volledig opgeruimd en alles wordt weer in de auto geladen.
En nu ben ik dus terug thuis en kan ik wat bijslapen. En dromen van al die leuke ervaringen ik het met die mooie herinneringen doen. Hoe zou het met Twix, Hi-Fi, Milthon, Dobey, Abey, Odin, Kyrie, Thunder, Gacha, Goofy, Dinky, Jedi, Filoe, Baïka, Flame, Jack en Tach zijn?? Ik mis ze nu al……
Geen opmerkingen:
Een reactie posten